Recenzja Ponyo (film, 2008)

Ponyo
produkcja:film
premiera:19 lip 2008
czas trwania:1 godz. 41 min
7,6
Dobre (3 oceny)
#147

Recenzja Ponyo

Ocena7
Fabuła7
Postacie7
Grafika8
Muzyka7

Film poza Japonią wyświetlany był także w innych krajach, m.in. we Francji, Korei Południowej, Australii, również w Polsce. Filmy tego reżysera od zawsze cieszyły się dużą popularnością oraz wysokimi ocenami. Według mnie z pewnością pan Miyazaki sprawdza się w swoim zawodzie. Produkcja oficjalnie zaliczana jest do fantasy i przygody, ale nie brakuje w niej humoru. Na stworzenie anime wydano 34 miliony dolarów, natomiast zarobiono prawie 200. Ponyo został doceniony w Wenecji na Future Film Festival za "wysoki poziom artystyczny i ekspresję animacji". W 2009 roku film zdobył pięć nagród na Tokyo Anime Awards – m.in. Hayao Miyazaki otrzymał nagrodę za najlepszą reżyserię i najlepszy scenariusz, a Noboru Yoshida za najlepszą reżyserię artystyczną.

Osobiście nie uważam, żeby fabuła była wspaniała. Pięcioletni chłopiec znajduje złotą rybkę (która o dziwo jest różowa) na brzegu, koło swojego domu. Sōsuke podoba się to niezwykle stworzenie i zabiera je ze sobą. Morze jednak wzburza się, gdyż rybka należy do głębin morskich. Przedszkolak z czasem coraz bardziej przywiązuje się do ryby, którą nazywa Ponyo – obiecuje jej, że będzie ją zawsze bronił. Magiczna istota zaczyna uwielbiać życie na lądzie i podejmuje próby mówienia, co dobrze jej wychodzi. Morze stara się odebrać ludziom, co jego, i w końcu żywiołowi się to udaje. Mały Sōsuke i Ponyo są zrozpaczeni rozstaniem, rybka za wszelką cenę pragnie wrócić do przyjaciela. Fabuła jest bardzo rozbudowana, o czym przekonacie się po sięgnięciu po film, gdyż nie chcę tutaj niczego zdradzać. Akcja z czasem przybiera tak kolosalne rozmiary, że na włosku leży dalsze istnienie Ziemi.

Główny wątek to uczucie między Sōsuke i Ponyo, dlatego ci dwoje to główne postacie. Trochę mniej ważni są: rodzice magicznego stworzenia – Fujimoto i Guranmanmare, oraz matka chłopca – Risa. W tle mamy styczność z trzema babciami, mnóstwem sióstr złotej rybki, ojcem Sōsuke oraz innymi postaciami pasywnymi.

Magiczna rybka Ponyo jest mała i słodka – mieści się w wiaderku. Nie wygląda na zwykłą rybę, przypomina raczej lalkę. Z charakteru jest kapryśna, nierozsądna i zabawna. Kiedy koleżanka Sōsuke ją obraża, ta wypluwa strumień wody na jej nową sukienkę. Stworzonko nie zważa na zakazy ojca, przez co o mało nie giną tysiące ludzi. Cała rodzina rybki, jak i ona, jest magiczna. Ponyo posiada ogromną magiczną moc – większą od swego ojca i reszty sióstr, na szczęście mniejszą od matki. Kiedy po raz pierwszy spotyka Sōsuke, liże jego ranę na palcu, która natychmiast się goi. Rybka strasznie lubi ludzkie jedzenie.

Syn Risy, choć ma tylko 5 lat, wydaje się odpowiedzialny i mądry, zna nawet alfabet morsa. Jego marzeniem jest zostać marynarzem, takim, jak jego ojciec. Ma brązowe włosy i jest obstrzyżony "na grzybka". Niczym się nie wyróżnia od innych dzieci. Na pewno jest odważny, co można potwierdzić tym, że wyruszył w poszukiwaniu swojej matki, kiedy woda zalała niemal całą wyspę.

Fujimoto i Guranmanmare to jakby władcy morza. Fujimoto – zatroskany ojciec Ponyo, który jak wspominał, był kiedyś człowiekiem, ale teraz czuje nienawiść do tych okrutnych istot. Z wyglądu przypomina czarodzieja, ma czerwone włosy, pomalowane policzki i powieki. Śmiesznie się ubiera i nosi kolczyki. To najbardziej barwna postać w Gake no Ue no Ponyo. Guranmanmare, matka Ponyo, posiada przeogromną moc. Jej piękna uroda fascynuje Fujimoto, przez co nie jest w stanie sprzeciwić się ukochanej. Risa to kobieta, która czuje się samotna, ponieważ rzadko widuje męża. Stara się jak najlepiej opiekować swoim synem, choć czasem to on musi opiekować się nią. Ma znakomity kontakt ze swoim dzieckiem, o jakim mogłoby pomarzyć wiele matek. Risa pracuje w domu starców.

Stosunki między Ponyo a Sōsuke szybko nabierają rozmachu. Oboje zaprzyjaźniają się ze sobą, a następnie zakochują, nie zdając sobie z tego sprawy. Ich miłość powiązana jest z legendą, która mówi, że aby zyskać pełnię miłości, trzeba dać coś w zamian, bo jeśli tego czegoś w zamian się nie da – Ziemia przestanie istnieć. Rodzice magicznego stworzenia mają odmienne zdania co do związku między istotą magiczną a zwykłym człowiekiem. A może niezwykłym, skoro zakochało się w nim takie stworzenie? Ojciec jest przeciwny temu uczuciu, a matka chce zaryzykować dla niego nawet istnienie Ziemi.

Grafika w filmie przedstawia się bardzo dobrze. Obiekty i postacie są prosto narysowane, zazwyczaj w jasnych kolorach, miłych dla oczu. Najbardziej charakterystyczne są twarze – bez znaków szczególnych i rys. Nie można powiedzieć jednak, że to minus, gdyż do takiego anime nie pasuje inna koncepcja. Szczególnie ładnie przedstawiają się krajobrazy namalowane jakby innym sposobem, charakterystycznym bardziej dla bajek.

Efekty dźwiękowe są średniej jakości, ale zawsze je spotykamy, czyli np. kiedy dziecko wychodzi z samochodu, słyszymy postawienie stóp na podłożu. Zauważyłem, że podczas wiania bardzo silnego wiatru głosy bohaterów nie są zagłuszane, nie ma złudzenia, że coś jest prawdziwe. W tle wydarzeń słyszymy muzykę w szczególności wydobywającą się z instrumentów dętych i smyczkowych, która bardzo dobrze odzwierciedla istniejącą akcję. Minusem jest, że Sōsuke, który ma pięć lat, mówi składnie i wyraźnie.

Gake no Ue no Ponyo to chyba najbardziej doceniony na świecie film Hayao Miyazakiego, ale nie powiedziałbym, że najlepszy i przypuszczam, że większość widzów również. Wysokich lotów fabuła prezentuje się lepiej niż dobrze, tak jak i grafika. Bohaterowie są dosyć oryginalni i ciekawi, a muzyka średnia. Podsumowując – warto obejrzeć.

+
Mateusz
Mateusz
25 paź 2016 14:37

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby dodać do listy.

Statystyki

ocena: 7,63 (3 głosy) #147

popularność: 3 #105

ulubione: 0

Oceny znajomych

Zaloguj się, aby zobaczyć.